Gisteren had ik een hoogst interessante discussie met een medewerker van een sportmerk over sport en sportsponsoring naar aanleiding van de recente gebeurtenissen in de Tour de France.
De medewerker was duidelijk aangeslagen en vond dat een groot deel van de schuld van de recente malaise ook ligt bij sportsponsoren die de belangen voor sporters en betrokken tot enorme proporties opblazen.
Sporters die afgerekend worden op prestaties als ware het bedrijfsonderdelen en niet mensen van vlees en bloed (als voorbeeld golfer Justin Rose, die na een slechte periode werd gedumpt door sponsor Adidas en juist niet werd gesteund). In contracten met sporters wordt opgenomen hoeveel grote wedstrijden ze moeten winnen (tegen onmogelijke vergoedingen), wat een onmogelijke druk zet op deze sporters. Alleen de grote, best presterende teams zijn in deze celebrity-endorsement slag interessant. Niet FC Eindhoven, maar Ajax, niet Irak maar Brazilië, niet Polle de Maagt maar Haile Gebresellassie. Als voorbeeld werd ook gegeven de strijd om het sponsoren van Afrikaanse voetbalteams, niet om het Afrikaanse voetbal te mogen steunen, maar met het oog op het WK voetbal in Zuid Afrika in 2010. Een strijd die overigens al even geleden afgetekend door Puma werd gewonnen, dat wél de moeite nam om naar de Afrikaanse teams af te reizen.
De sportelite is op deze manier aan zulke krachten van vraag en aanbod en druk onderhevig dat de belangen te groot worden en zaken als doping en corruptie in de hand gewerkt worden. De aankomende Olympische Spelen in Bejing dreigen daarin weer een hoogtepunt te worden. De commerciele belangen zijn zo groot en er gaat zoveel geld in om dat het wachten is op de eerste sporters die breken onder de druk en de eerste sporters die op wat voor concurrentievervalsende manier dan ook eremetaal willen binnenhalen.
Het pleidooi was voor het loslaten van celebrity-endorsement en het met dezelfde budgetten ondersteunen van bredere sport.
Een dergelijke gedachtengang zou kleine, nieuwe initiatieven ondersteunen. In dat kader passen natuurlijk Nike Start to Run (beginnende hardlopers sponsoren) en de lans die Wubbo Ockels breekt voor een soort van subsidie-achtige pot voor initiatieven van jonge ondernemers. Maar moet er niet veel meer aan breedte sport worden gedaan? En wat kunnen de merken online doen?
Het Nike plus platform is aardig, maar is beperkt in het delen van content met anderen en is niet open. Ook andere social initiatieven van de grote sportmerken zijn beperkt. Tijd voor de merken om Hyves te omarmen en het daar makkelijk te maken om sportafspraken te maken, routes te delen? Via vrienden elkaar te steunen in een sportief doel? Jonge atleten via een sellaband-achtig systeem te steunen?
